ART @ TheKATZEN

Bullseye Glass in Portland, Washington Glass and Red Dirt Studios Over Here

Installation views, Margaret Boozer: Dirt Drawings I am going to God's Country (the Pacific Northwest) for a few days, and will be stopping in for a tour of the factory and gallery of Bullseye Glass in Portland Oregon. I have already had the pleasure of visiting Tim Tate's Washington Glass Studio and School in our own fair city, as well as Margaret Boozer's equally excellent, if slightly more opaque, Red Dirt Studios And, by the way, come by and see Margaret Boozer's incredible installation in the American University Museum before the sun sets again.

Institutionalized (and about time)!

The participants in our just-completed International Arts Journalism Institute in the Visual Arts have all gone home, taking our hearts with them. Funded by the National Endowment for the Arts and the Department of State, this was your money well spent! If you meet any of these people, be sure to engage them in conversation. They will open your mind: Maria Sharon Arriola, Philippines Adisa Basic, Bosnia Kriston Capps, Washington, DC Janina Ciezadlo, Chicago, IL Amira Ismail El-Nakeeb, Egypt Heba Mahmoud El-Sheikh, Egypt Gretchen Giles, San Fran, CA Leanne Haase Goebel, Pagosa Springs, CO Jen Graves, Seattle, WA Phillip Harvey, New York, NY MiChelle Jones, Nashville, TN Ilham Khoiri, Indonesia Eileen Legaspi-Ramirez, Philippines Doug MacCash, New Orleans, LA Bongani Madondo, South Africa Kathleen Suzethe May, Columbia Giovanni Cordoba Mosquera, Columbia Vinayak Parab, India Gaile Robinson, Fort Worth, TX Milagross Socorro, Venezuela A.M. Weaver, Philadelphia, PA Bambang Asrini Widjanarko, Indonesia Rachel Wolff, New York, NY Kent Wolgamott, Lincoln, NE

Saturday Night! Saturday Night! I-I-I-I-I just can't wait! I-I-I-I got a date!

Don't let the old 70s song fool you. Three great shows open here tomorrow night! Margaret Boozer: Dirt Drawings My Fellow Americans: 40 Years of Political Cartoons by Jules Feiffer and Sipriz: Hatian Sailing Project AND you can also catch these continuing shows: Gary Knox Bennett: Call Me Chairmaker Love, Let Me Count the Ways: Washington Print Club Biennial Robert Hudson & Richard Shaw: Collaborations and, held over by popular demand, Paul Daniel: Current Reflection 6:00 - 9:00 pm, jumpsuits optional

I Have Made the Cover of Culture Grrl!

If anybody had told me I would get my picture on the cover of Culture Grrl before turning 60 I would have asked them to let go of my leg. But here it is! While visiting Culture Grrl, consider making a donation (like me : - ).

Surpise!

Read about the project here. See it here.

the reason (well, one of them) I have not been posting lately...

...is the International Arts Journalism Institute I am directing right now!

I Have No Idea What This Says, But I Do Remember Being Interviewed Last Week

Kulturni dodatak AMERICKA PRICA Srpska umetnost udara pravo u lice Baš kao i kad smo izlagali Boterov ciklus slika o Abu Graibu, ili izraelska izložba, mnogo je ljudi zastupalo stav da se ne upuštamo ni u ovu srpsku izložbu, kaže Džek Rasmusen, direktor Kacen art centra Biljana Ðurdevic: Poslednji dani Deda Mraza, ulje na platnu, 2001 Od našeg dopisnika iz Vašingtona U Kacen art centru, gde se upravo održava izložba savremene srpske umetnosti „O normalnosti”, u toku su diplomske svecanosti, pa se u ovom zdanju ekstravagantne arhitekture svakodnevno skuplja puno sveta: uz studente i profesore Americkog univerziteta, tu su i roditelji iz cele Amerike koji ne pripadaju kulturnoj eliti prestonice. Oni sa cudenjem gledaju eksponate koje izlaže galerija univerziteta cija školarina godišnje košta 40.000 dolara. Dele se nagrade za dostignuca, slave se pobede u nauci, nove knjige, stipendije, nastavak studija, magistarske i doktorske diplome, a okolo po zidovima su provokativne slike srpskih savremenih umetnika. Izložba „O normalnosti”, preneta u skracenom obliku iz beogradskog Muzeja savremene umetnosti, krasice prostore galerije Kacena do 9. juna, baš u vreme kada se najveci broj ljudi tiska u prostranom muzeju. Za to što su baš Srbi u scenografiji Kacena u tako svecanom trenutku, oseca se odgovornim Džek Rasmusen, direktor i glavni kustos neprofitnog Kacen art centra. Ovaj umetnicki strucnjak jedini se u Vašingtonu osmelio da dovodi izložbe provokativne sadržine i poruka. „Kad roditelji dodu iz Nebraske”, kaže za „Politiku” Džek Rasmusen, „na diplomiranje svoga sina, možete misliti kako su zbunjeni kad se ta svecanost uprilici pred postavkom Raše Todosijevica.“ Kako reaguju, kad u Kacenu preko celog zida stoji ogromna crvena svastika ovog umetnika pod nazivom „Bog voli Srbe”, pitamo. „Pa, moram da pojasnim stvari. Kažem da je umetnost Todosijevica pravljena u vreme represije u Srbiji, kada je vlast indukovala višak ideologije u masu. Smire se kad shvate da je to umetnicka kreacija protiv tiranije.” Galerija je jedinstvena u celom regionu Vašingtona, privatna je, neprofitna, a nije povezana sa vladom ili bilo kojom drugom institucijom koja bi bila osetljiva na neke sporne dogadaje. Umesto toga Americki univerzitet sada ima reputaciju institucije koja se kriticki bavi aktuelnom politikom kroz umetnost. „Ne kažem da nije bilo pitanja da li je u redu to što radimo. Mnogo je ljudi zastupalo stav da se ne upuštamo ni u ovu srpsku izložbu.“ Svojevremeno je ovaj agilni menadžer u ovu galeriju doveo svetski poznatog kolumbijskog slikara Fernanda Botera. On je predstavio serijal od pedesetak ogromnih platana gde je poput novinarske reportaže u detalje oslikao stravicne torture nad zatvorenicima u Abu Graibu. Izložba je imala veliki medunarodni odjek, kaže Rasmusen, ali, dodaje, vašingtonski listovi jedva su je zabeležili. Samo je Erika Džong, poznata književnica („Strah od letenja”), napisala esej o torturi u „Vašington postu”, ali nije bilo nijednog domaceg umetnickog prikaza izložbe. Zoran Naskovski, Smrt u Dalasu, video instalacija, 2000-2001, detalj Pitamo sagovornika da li je Botero uspeo da pokloni jednu od svojih slika Beloj kuci, kao što je tada želeo? „Nije, tih dana Bušova administracija i službenici u velikom krugu izbegavali su Americki univerzitet Kacen. Nijedna Boterova slika iz Abu Graiba ni danas ne visi u salonima Bele kuce. Ali oštra polemika o neprimerenosti torture kao nacina da se izvuce informacija povedena je sa najvišeg nivoa. Možda je na to, na neki posredan nacin, uticala i umetnost Fernanda Botera.” I uoci otvaranja izložbe srpskih savremenih umetnika bilo je nedoumica hoce li ona biti shvacena na pravi nacin. Rasmusen pominje sliku Biljane Ðurdevic „Deda Mraz na samrtnoj postelji”, podsecajuci da to baš nije „normalno” za njegove sunarodnike koji pred Božic isprazne rafove. Kada je Rasmusen od ambasade Srbije dobio katalog izložbe savremenih srpskih slikara „O normalnosti”, koja je održana u Beogradu 2005, bio je imresioniran njihovom snagom, socijalnim kontekstom. „Ljudi ovde znaju veoma malo o Srbiji, pa ni ja nisam znao ništa o srpskoj savremenoj umetnosti. Drago mi je da srpski umetnici nisu upali u kalup internacionalizacije, proces u kome svaka umetnost izgleda manje više isto. Na osnovu onoga što sam do sada video, mogu reci da su dela snažna, da vas udaraju pravo u lice, da nisu nimalo stidljiva. Mnogi su me kritikovali kada sam postavio izraelsku izložbu. Ali kad vidite umetnike koji sa senzibilitetom reaguju na stvarnost u svojoj zemlji, to je vrlo dirljivo. Ovo je tek pocetak. Sada smo vec poceli da radimo na velikoj izložbi koja bi obuhvatala ceo Balkan. Ali to je dugorocni projekat.” Da li vas je video-instalacija „Smrt u Dalasu” uvredila, ili nasmejala, pitamo našeg sagovornika. „Ona govori o ubistvu Kenedija kroz lokalnog epskog guslara, uz autenticne snimke krvoprolica u Dalasu. Mislim da je jako provokativna, bolna… I da pokazuje tu mešavinu globalnog i lokalnog. U svakom slucaju ovo je zaista jako zanimljiva instalacija, pogotovo što se prvi put prikazuje baš u americkoj prestonici u ovom aktuelnom politickom kontekstu. Užasno je teško gledati te scene ubistva.” Kako studenti AU koji su po tradiciji zainteresovani za politiku reaguju na novu državnu administraciju, posle dolaska Obame na celo države, pitamo na kraju. „Pa, oživele su žucne debate o spoljnoj i unutrašnjoj politici. O ratu, medijima, zdravstvenom osiguranju, ceni obrazovanja… Ne bih hteo da pravim nesuvisla poredenja, ali sve me podseca na vreme kada sam ja bio student, 1968, kada je Robert Kenedi došao u Kaliforniju i razgovarao sa studentima. Bili smo tako ushiceni, ubedeni da ce se sve brzo promeniti…A onda je ubijen, i sve je krenulo starim tokom. Rat u Vijetnamu trajao je još cetiri godine. Mrzim da pravim takvo poredenje, ali plašim se, jer su to takode bila vremena puna nade. Nadam se da se ovakva tragedija nece ponoviti. Koliko vidim, Obamu dobro cuvaju.” Zorana Šuvakovic

Abnormal Clarity

Here is the best reason to buy the Sunday Washington Times: Deborah Dietsch's criticism always illuminates the shows she covers. She adds something to the exhibition, instead of confusing her own prejudices for what she sees with her own eyes. Intelligent, thorough, and clear... but enough about me.

Further BEHIND THE VELVET CURTAIN

Our exhibition by Czech Women Artists continues thru May 17. Put on your slippers and slip on down to the AU Museum!We are only here until May 17th!

More ON NORMALITY

Our Serbian show (from the Museum of Contemporary Art in Belgrade) features art created during the rein of Slobodan Milošević. It is a powerful testimony to the role of artists as witness and resistance to tyranny. You only have until June 7 to get yourself down here.